Şunu da belirtmeliyim ki (bence) İstanbul’da, bahsi geçen kültürel zenginlik, (Bir Türk olarak itiraf etmeliyim ki:) bu coğrafyanın ev sahibi olan Türk insanından kaynaklanmıyor. Sadece tarihin bir tortusu…

Dolayısı ile eğer bu alanda yatırım yapılmazsa bahsi geçen diğer kentlerin hızla gerisinde kalınması mümkündür…

İstanbul hakkında okumak ve belki de onu gezerek tanımak isteyenlere Murat Belge’nin İletişim Yayınları’ndan çıkan “İstanbul Gezi Rehberi” adlı kitabını öneririm.

Sevgiler…

Yazilarinizi cok begendigimi ve dusunce yapimi gelistirdigini belirtmek isterim. Ulkemizin icinde bulundugu ekonomik krizi yaratici fikirleri destekleyerek atlatabilecegini dusunmektegim. Sizinde dediginiz gibi bir tisortu uretmekten cok onu marka haline getirmenin daha onemli oldugu bir dunyada yasiyoruz. 2010 Avrupa Kultur Baskenti Istanbulda, bir cok yaratici gencin oldugunu ve ulkemizin bu genclere yeterli degeri verdiginde ulke olarak daha ilerilere gidecegimize inanmaktayim.

Yazıyı okuduğumdan beri etrafa daha hoşgörülü bakmaya çalışıyorum. En azından deniyorum. Bana ters gelen bir olay ya da davranış gerçekleştiğinde sinema seyircisi gibi izliyorum.

Ama eskiden kafamda hep (toplumsal olaylar bazında – kişilere yol göstermek koşuluyla düzeltilebilecek şeyler) toplum için iyi olmayan * şeyleri gördükçe, onların nasıl düzeltilebileceği üzerine kafa patlatmaya başlardım, şimdiyse izliyor olmam garip geliyor. Yani aslında bir anlamda çelişki içerisinde kaldım…

* Eflatun’un öğretisine göre, DOĞRU ve YANLIŞ yoktur. Toplum için İYİ ve toplum için KÖTÜler vardır. İYİlerin toplandığı olgular DOĞRUya, kötülerin toplandığı olgular ise toplum için YANLIŞa işaret eder. (DEVLET adlı eserde anlatılıyor)

Sabah 9,00 akşam 17,00 saatlerinde takım elbise ve traş zorunluluğu olan çalışma koşullarında, insanlardan yaratıcı fikirler beklemeye devam eden patronlar hiyerarşisi içideyiz.

Sizden bir alıntı yapmam gerekirse; “Bu insanların yeteneklerini ortaya çıkarabilecekleri bir şirket iklimi yaratmak da önemli.”

Saygılarımla
Müslüm Kızılgeben

İstanbul’un yaratıcı şehirler arasında en üst sıralara çıkacak kültür çeşitliliğine sahip olduğuna gönülden inanıyorum ancak İstanbul sakinlerinin bu yaratıcı ortamı desteklediklerine inancım o kadar fazla değil. Bu kadar kültürel çeşitlilik içinde yaşamamıza, 15 dakkalık bir yürüşüte bile brbirinden güzel ve farklı binbir çeşit mimarı görebilmemize rağmen İstanbulluların değişimden ve yaratıcılıktan çok hoşlanmadığı inancındayım.

Bu İstanbul’dan değil genel olarak Türk insanlarından kaynaklanan bir şey galiba. Biz ki çocukluğumzdan beri yaramazlık yaptığımızda annelerimiz tarafında “İcat Çıkarma Başımıza” diye azarlanan, okulda hep önüne örnek biri konulan şunun gib bunun gibi ol denilen, farklılıklarımızı göstermenin toplumdan kopmak ve dışlanmak olduğuna inandırılan insanlarız. Bu nedenlerden dolayı İstanbul’un ne kadar da yaratıcılığa uygun bir şehir olduğunu da düşünsem, ne yazık ki yakın zamanda böyle bir başarıya ulaşamayacağı inancındayım.